ค่าสังสรรค์ของทีมรีโมต รูปแบบการเก็บเงินเมื่อจัดออนไลน์

พอเริ่มจัดงานสังสรรค์ออนไลน์ สิ่งแรกที่ติดไม่ใช่วันเวลา แต่เป็นค่าหัว

ถ้าเจอกันจริงก็แค่เอาบิลร้านมาหารตามจำนวนคน แต่ออนไลน์ไม่มีบิลให้หารตั้งแต่ต้น ทุกคนกินดื่มอยู่ที่บ้านตัวเอง แล้วเราก็ยังต้องสร้างตัวเลขกลางขึ้นมาให้ได้อยู่ดี

🖥️ งานสังสรรค์ออนไลน์ไม่มีฐานรองรับค่าหัว

ค่าหัวแบบเจอกันจริงคือรายจ่ายที่เกิดขึ้นแล้วเอามาหารตามจำนวนคน ฐานมาก่อน ตัวเลขเป็นผลลัพธ์

ออนไลน์กลับลำดับกัน เราตั้งตัวเลขก่อนแล้วค่อยคิดว่าจะเอาไปใช้อะไร ความต่างของทิศทางนี้แหละที่ทำให้คนร่วมงานยอมรับได้ยาก การจ่ายล่วงหน้าให้กับสิ่งที่ยังไม่รู้ว่าคืออะไร เป็นโครงสร้างที่ไม่เคยเกิดตอนเจอกันจริง

สิ่งที่ต้องทำก่อนจึงไม่ใช่การเคาะตัวเลข แต่คือทำให้ปลายทางของเงินชัดก่อน จะส่งอาหารเดลิเวอรีให้แต่ละคน จะเอาไปเป็นของรางวัลในเกม หรือจะจ้างพิธีกรจากข้างนอก พอปลายทางชัด ตัวเลขจะออกมาเอง ในทางกลับกัน ถ้าตั้งค่าหัวทั้งที่ปลายทางยังคลุมเครือ พอส่งข้อความเก็บเงินก็จะมีคำถามตามมาแน่นอน

📦 ถ้าเลือกส่งของจริง ยอดจะไม่เท่ากัน

รูปแบบที่นิยมในงานออนไลน์คือส่งของเหมือนกันไปที่บ้านของทุกคน มันสร้างความรู้สึกร่วม คนจึงพอใจ

แต่ยอดจะไม่ลงตัวสวยๆ เพราะค่าส่งขึ้นกับที่อยู่ ชุดราคา 1,000 บาทเท่ากัน แต่ถ้าอยู่ใกล้ค่าส่ง 50 บาท ถ้าอยู่ไกลหรือเป็นเกาะอาจเป็น 150 บาท ถ้าเป็นของที่ต้องแช่เย็นหรือแช่แข็ง ช่องว่างยิ่งถ่างออกไปอีก

ถ้าเรียกเก็บตามจริง คนที่อยู่ไกลก็ต้องจ่ายแพงกว่าเพียงเพราะที่อยู่ การเอาค่าส่งมาหารเฉลี่ยทั้งกลุ่มแล้วบวกเข้าไปในค่าของ เป็นวิธีที่สะดุดน้อยที่สุด บอกยอดรวมหารจำนวนคนเป็นค่าหัว และเตรียมตอบได้ถ้ามีคนถามรายละเอียด ก็เพียงพอ

🌏 ที่อยู่ต่างกัน น้ำหนักของค่าหัวเท่ากันก็ต่างกัน

ทีมรีโมตตั้งอยู่บนสมมติฐานว่าสมาชิกกระจายกันอยู่ ถ้าข้ามประเทศด้วย ยอดเท่ากันก็มีน้ำหนักไม่เท่ากัน

ถ้าเรียกเก็บเท่ากันจากสมาชิกที่อยู่ในประเทศที่ค่าครองชีพต่างกัน สำหรับเขาอาจหนักเป็นหลายเท่า แต่ถ้าตั้งยอดต่างกัน ก็ต้องมาคุยกันต่อหน้าทุกคนว่าใครอยู่กลุ่มไหน

จุดลงตัวที่ทำได้จริงคือ ตั้งค่าหัวให้เท่ากัน แต่อย่าให้เงินเป็นตัวตัดสินว่าใครจะมาหรือไม่มา ถ้าคนที่จ่ายไม่ไหวต้องเลือกไม่เข้าร่วม นั่นก็ขัดกับจุดประสงค์ของงาน ทางออกคือให้บริษัทช่วยออกส่วนหนึ่ง หรือทำเป็นสมัครใจโดยมีเพดาน อย่างใดอย่างหนึ่งก็พอ

ส่วนการทำบัญชีของกลุ่มที่คนเปลี่ยนหน้าไปเรื่อยๆ มีแนวคิดใกล้เคียงกันอยู่ใน บัญชีงานอีเวนต์ของชุมชนคนไทยในต่างแดน

💳 ใช้เงินสดไม่ได้ การเก็บเงินจึงเป็นแบบจ่ายล่วงหน้า

งานที่เจอกันจริงยังมีทางหนีคือเก็บเงินสดหน้างานในวันนั้น ออนไลน์ไม่มีทางนั้น

ผลคือการเก็บเงินต้องเป็นการโอนล่วงหน้าเสมอ สิ่งที่ตามมาคือปัญหาว่าไม่รู้ว่าใครจ่ายแล้วใครยังไม่จ่ายจนถึงวันงาน คนจัดก็ต้องไล่เช็กทีละคน และงานนั้นเพิ่มขึ้นตามจำนวนคน

ทางแก้ตรงไปตรงมา คือเก็บไว้ที่เดียวว่าได้รับจากใครมาแล้วบ้าง ถ้า สร้างโปรเจกต์สำหรับงานนี้ ใน Evere สถานะการโอนจะเห็นเป็นรายการ ก่อนถึงวันงานก็ทักเฉพาะคนที่ยังไม่โอน ไม่ต้องส่งเตือนทั้งกลุ่มซ้ำไปซ้ำมา

🧾 ขีดเส้นระหว่างเงินบริษัทกับเงินตัวเองไว้ก่อน

งานสังสรรค์ของทีมรีโมตมักคลุมเครือว่าเป็นงานหรือเป็นการรวมตัวส่วนตัว ความคลุมเครือนี้เองที่ทำให้เรื่องค่าหัวยาก

เกณฑ์ขีดเส้นคือการเข้าร่วมเป็นภาคสมัครใจหรือไม่ ถ้าจัดในเวลางานและให้ทุกคนเข้า บริษัทออกจึงจะสมเหตุสมผล ถ้าเป็นนอกเวลางานแบบใครสะดวกมา ก็ควรออกกันเอง อย่าสร้างกรณีตรงกลาง เพราะตรงกลางคือสิ่งที่อธิบายไม่ได้

ถ้าบริษัทออกให้บางส่วน ให้บอกขอบเขตไว้ก่อน เช่น ค่าอาหารบริษัทออก ของรางวัลออกกันเอง แล้วตอนเคลียร์จะไม่ต้องลังเล การขีดเส้นนี้เป็นงานเดียวกับการแยกค่าใช้จ่ายบริษัทกับการหารส่วนตัวใน ค่าใช้จ่ายตอนไปทำงานต่างจังหวัด

❓ คำถามที่พบบ่อย

ถาม ไม่เก็บเงินคนที่ไม่ร่วม แต่ส่งของรางวัลให้ได้ไหม ให้จำกัดเฉพาะคนที่ร่วม ถ้าคนที่ไม่ได้ร่วมได้ของไปด้วย คราวหน้าเขาจะปฏิเสธยากขึ้น ให้ค่าหัวกับของตรงกันไว้จะปลอดภัยกว่า

ถาม มีคนเข้าช้าหรือออกก่อนเพราะไทม์โซน อย่าลดค่าหัวจะมีปัญหาน้อยกว่า ถ้าคิดตามเวลา ก็ต้องมาขีดว่ากี่นาทีถึงจะลด การเลือกช่วงเวลาที่เขาเข้าร่วมได้ตั้งแต่แรกตรงประเด็นกว่า

ถาม คนที่ไม่มาในวันงาน ต้องคืนเงินไหม ถ้าเป็นแบบส่งของแล้วไม่ต้องคืน เพราะเงินออกไปแล้ว ของรางวัลหรือค่าถ่ายทอดที่แบ่งย่อยไม่ได้ก็เช่นกัน ถ้าบอกไว้ล่วงหน้าก็จะไม่เป็นปัญหา

ถาม ค่าธรรมเนียมโอนให้สมาชิกต่างประเทศใครรับ ถ้าให้ฝั่งผู้รับรับไป เท่ากับได้เงินน้อยลงจริงๆ ให้คนจัดกลืนไว้ในค่าหัวจะยุติธรรมกว่า เงินที่มาถึงน้อยกว่าที่ควรโดยไม่มีใครรู้เรื่องค่าธรรมเนียม คือสภาพที่อธิบายยากที่สุด