ซื้อชุดทีมรวมกัน แล้วคนที่ออกไปได้อะไรคืน

เวลาทีมซื้อของร่วมกัน เรื่องแทบไม่เคยเกิดตอนจ่ายเงิน แต่เกิดอีกครึ่งปีถัดมา ตอนที่คนหนึ่งในนั้นบอกว่าจะออก

คำถามว่าเงินที่ลงไปตอนนั้นจะเป็นยังไง มีไม่กี่ทีมที่ตอบได้ทันที ถ้าไม่ตกลงกันก่อนซื้อ ก็ต้องมาเถียงใหม่ทุกครั้งที่มีคนออก

ชุดทีมกับอุปกรณ์ เป็นการซื้อคนละแบบ

เริ่มจากแยกก่อนว่าของที่ซื้อไปจบที่ไหน

เสื้อ รองเท้า ไม้แร็กเกต เป็นของที่ติดตัวคนกลับบ้าน ส่วนตาข่าย ตะกร้าลูกบอล เต็นท์ กล่องปฐมพยาบาล เป็นของที่อยู่กับทีม สองอย่างนี้อยู่ในใบสั่งซื้อใบเดียวกันได้ แต่ในทางบัญชีคนละเรื่องกันเลย

อย่างแรกไม่ใช่การซื้อร่วมกันจริง ๆ แต่คือการรวมกันเพื่อให้ได้ส่วนลด อย่างหลังคือการเป็นเจ้าของร่วม การเอาสองอย่างมารวมเป็นเรื่องเดียวคือสาเหตุที่ตอบไม่ได้เวลามีคนออก

ของที่ติดตัวกลับบ้าน เป็นของคนที่จ่าย

เสื้อเป็นของคนที่จ่ายเงินซื้อ ออกจากทีมก็ไม่ต้องคืน และทีมก็ไม่มีหน้าที่ซื้อคืน

สิ่งเดียวที่ควรตกลงล่วงหน้าคือเรื่องส่วนลด ถ้าสั่ง 20 ตัวแล้วราคาต่อตัวถูกลง ส่วนที่ประหยัดได้จะกระจายเท่ากันทุกคน แต่ถ้ามีคนสั่งแค่ 10 ตัวจนไม่เข้าเงื่อนไขส่วนลด สิบคนนั้นจ่ายแพงขึ้นเอง หรือให้เงินกองกลางมาเติม ตกลงข้อนี้ได้ ที่เหลือก็เป็นการช้อปปิ้งของแต่ละคน

ของเพิ่มอย่างปักชื่อ ใส่เบอร์ หรือแก้ไซซ์ ให้ตกที่คนที่ขอ พอทำเป็นรูปแบบซื้อร่วมกันแล้วมักอยากหารทุกอย่าง แต่ การหารค่าของที่คนเอากลับบ้าน เท่ากับให้คนที่ไม่ได้เอาไปช่วยจ่ายให้คนที่เอาไป

ของที่อยู่กับทีม ให้วัดเป็นปี

ของจริงที่เป็นปัญหาคืออุปกรณ์ 24 คนซื้ออุปกรณ์รวม 12,000 บาท ก็คนละ 500 บาท ถ้าถือว่า 500 บาทนี้เป็นเงินลงทุน ทุกครั้งที่มีคนออกก็จะเริ่มคุยเรื่องคืนเงิน

เพื่อไม่ให้เป็นแบบนั้น ให้กำหนดอายุการใช้งานตั้งแต่ตอนซื้อ ถ้าคิดว่าใช้ห้าปี ค่าใช้จ่ายต่อปีคือ 2,400 บาท หรือคนละ 100 บาทต่อปี ไม่มีใครจ่าย 500 บาท ทุกคนจ่ายล่วงหน้าไว้ห้าปีต่างหาก

แนวคิดนี้เหมือนกับ การคิดอุปกรณ์แคมป์เป็นค่าเสื่อม คือค่าของส่วนรวมหารตามจำนวนปีที่ถือครองแล้วอธิบายง่ายที่สุด ถ้าเป็นของที่อยู่ยาวกว่านั้น การคำนวณนี้จะอยู่ก่อนขั้นตอนของ การแยกค่าคงที่กับค่าผันแปร หนึ่งก้าว

แทนที่จะคืนให้คนออก ให้เก็บจากคนเข้า

คนที่ออกหลังจากหนึ่งปี ยังเหลือมูลค่าที่ไม่ได้ใช้อีกสี่ปี ถ้าคืนเงินให้ เงินสดของทีมก็ลด ทั้งที่ของยังอยู่ในห้องเก็บของ

มีวิธีรักษาความเป็นธรรมไว้โดยไม่ต้องควักเงินออก คือแทนที่จะจ่ายคืนคนออก ให้เก็บจากคนที่เข้ามาใหม่

ผ่านไปสองปี มูลค่าคงเหลือคือสามในห้าของ 12,000 บาท เท่ากับ 7,200 บาท หารด้วยสมาชิก 24 คน ก็คนละ 300 บาท คนที่เข้ามาในปีนั้นจ่ายค่าแรกเข้า 300 บาท เป็นการซื้อเข้าไปในสิ่งที่คนเก่าลงไว้ก่อนแล้ว

การคืนเงินกับค่าแรกเข้าแก้ความไม่เป็นธรรมเดียวกัน แต่ ทิศทางของเงินสดตรงข้ามกัน คืนเงินคือเงินออกจากทีม ค่าแรกเข้าคือเงินเข้าทีม ถ้าเป็นทีมที่ตั้งใจจะอยู่ต่อ อย่างหลังคืออย่างที่ทำได้จริง บอกไปพร้อมกับ วิธีตั้งค่าสมาชิก ว่าเป็นค่าที่จ่ายครั้งเดียวตอนเข้า

เก็บเงินก่อนสั่งของ

สุดท้ายคือข้อที่ง่ายที่สุดและได้ผลที่สุด เก็บเงินก่อนแล้วค่อยสั่ง

การสั่งทีละมากยอดจะใหญ่ ถ้าให้ใครคนหนึ่งรูดบัตรไปก่อน คนนั้นก็แบกเงินก้อนใหญ่ไว้หลายสัปดาห์ แล้วถ้าของมาถึงแล้วมีคนเปลี่ยนใจ คนที่ออกเงินก็เหลือของค้างอยู่ในมือ

เก็บก่อนแล้วทั้งสองอย่างนี้ไม่เกิด กำหนดวันปิดรับออเดอร์ แล้วสั่งเฉพาะจำนวนของคนที่จ่ายแล้ว สร้างโปรเจกต์ ใน Evere แล้วกดเป็นชำระแล้วทีละคน ก็จะรู้ว่าใครยังไม่จ่ายก่อนที่จะสั่งของ

คำถามที่พบบ่อย

Q. ควรตั้งอายุการใช้งานกี่ปี สั้นกว่าที่คิดว่ามันจะพังจริงนิดหนึ่ง ถ้าตั้งยาว ยอดต่อปีจะดูน่ารัก แต่พอถึงเวลาต้องซื้อใหม่จะไม่มีเงิน

Q. ถ้าอุปกรณ์พังก่อนกำหนด ค่าแรกเข้าจะเป็นยังไง มูลค่าคงเหลือกลายเป็นศูนย์ ค่าแรกเข้าก็เป็นศูนย์ด้วย ตอนซื้อใหม่ก็หารกันใหม่ในหมู่สมาชิก ณ เวลานั้น

Q. อุปกรณ์ที่เก็บคืนจากรุ่นพี่ที่จบไปคิดยังไง ของที่ได้คืนถือเป็นทรัพย์สินของทีม ถ้ายังมีมูลค่าก็บวกเข้าไปในมูลค่าคงเหลือ แต่อย่าฝืนตีราคาของที่เห็น ๆ ว่าใช้จนโทรมแล้ว เรื่องจะจบเร็วกว่า

Q. สมาชิกใหม่ไม่ยอมจ่ายค่าแรกเข้า จะยกเว้นให้เฉพาะรายก็ได้ แต่ต้องจดการยกเว้นไว้ ถ้าไม่มีบันทึกไว้เป็นบรรทัดฐาน กฎจะหายไปในครั้งถัดไป