ลงขันซื้อของขวัญ วิธีเก็บเงินไม่ให้เหลือเศษและค้างจ่าย

ของขวัญที่ลงชื่อร่วมกันหลายคน สนุกอยู่แค่ตอนเลือก ความยากเริ่มหลังจากซื้อแล้ว ตอนที่ต้องเก็บเงินจำนวนเท่ากันคืนมาจากทุกคน

มีคนหนึ่งไม่ตอบ พูดเรื่องจำนวนเงินก็ลำบากใจ หารแล้วมีเศษ สุดท้ายคนที่เอ่ยปากชวนเป็นคนรับส่วนต่างไปเอง ของขวัญถูกใจกันทุกคน แต่คนจัดการกลับเป็นคนเดียวที่หอบความรู้สึกค้างคากลับบ้าน บทความนี้เขียนไว้เพื่อตัดส่วนนั้นออก

🎁 ลำดับที่ต้องตกลงคือเพดานก่อน แล้วค่อยเป็นของ

ความผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือหาของถูกใจได้แล้วค่อยบอกราคา สำหรับคนที่อยากซื้ออยู่แล้วนั่นคือการปรึกษา แต่สำหรับคนที่ยังไม่ได้เกี่ยวข้อง มันคือใบแจ้งหนี้

กลับลำดับเสีย ก่อนเริ่มหาของ ส่งกรอบไปก่อนว่า「คนละประมาณ 300 บาท ไม่เกิน 350」แค่บรรทัดเดียวนี้ก็ทำให้แต่ละคนตัดสินใจจากตัวเลขได้ และความอึดอัดที่จะปฏิเสธทีหลังก็หายไป

ตั้งเพดานให้ตรงกับคนที่ออกยากที่สุด ไม่ใช่ค่าเฉลี่ย ในกลุ่มที่มีทั้งนักศึกษาและคนทำงาน ถ้าตั้งตามฐานคนทำงานจะเกิดคนที่เงียบ ๆ แล้วขอไม่ร่วม พอคนน้อยลง ยอดต่อหัวก็สูงขึ้น แล้วก็มีคนถอนตัวเพิ่มอีก พังไปตามลำดับนี้

📣 วิธีบอกกล่าวเปลี่ยนอัตราการเก็บได้

การเก็บเงินจะราบรื่นขึ้นมากถ้าแยกการชวนออกจากการทวง ชวนให้ส่งถึงทุกคน ทวงให้ส่งทีละคน

ตอนชวนเขียนแค่สี่อย่างพอ ของอะไร จะให้เมื่อไร คนละเท่าไร และภายในวันไหน เขียนวันที่จะมอบไว้ก่อนจะทำให้เส้นตายมีเหตุผล จึงควรผูกวันเข้ากับเหตุการณ์ เช่น「จะให้ตอนกินข้าวเย็นวันศุกร์ ขอภายในวันพฤหัสนะ」

จากนั้นเก็บรายชื่อคนที่จ่ายแล้วกับยังไม่จ่ายไว้ในมือตัวเอง การโพสต์ลงกลุ่มซ้ำ ๆ ว่า「ใครยังไม่จ่ายรบกวนด้วยนะ」เป็นการทวงที่ไม่คุ้มที่สุด เพราะคนที่จ่ายไปแล้วก็ได้รับแจ้งเตือนเดียวกัน

🧮 เศษที่เกิดตอน 7 คนลงขัน 2,300 บาท

2,300 บาทหารเจ็ดได้คนละ 328.57 บาท ซึ่งเป็นตัวเลขที่เรียกเก็บจริงไม่ได้ วิธีจัดการจึงแยกเป็นสามทาง

ลองตรวจดู แบบปัดขึ้นคือ 330 × 7 = 2,310 บาท แบบคนจัดรับเศษคือ 330 × 6 + 320 = 2,300 บาท และแบบตั้งเพดานคือ 350 × 7 = 2,450 บาท

ในทางปฏิบัติแบบที่สามมีปัญหาน้อยที่สุด ตั้งยอดเก็บให้สูงกว่าราคาของ แล้วใช้ส่วนเกินไปกับการ์ด กระดาษห่อ หรือดอกไม้ในวันนั้นให้หมด การเก็บเงินที่ไม่มีเงินสดต้องทอนคืนจะจบในรอบเดียว ส่วนการต้องทอนคืนนั่นเองที่เปลี่ยนงานสองวันให้กลายเป็นสองสัปดาห์

💸 ลำดับที่ทำให้คนออกเงินก่อนไม่ขาดทุน

สุดท้ายต้องมีใครสักคนรูดบัตรทั้งก้อน วิธีเดียวที่ลดภาระคนนั้นได้คือเปลี่ยนลำดับการจ่าย

เก็บก่อนแล้วค่อยซื้อ ก็ไม่มีใครต้องออกเงินแทนเลย ถ้ายอดใหญ่ให้ใช้ลำดับนี้ ในทางกลับกัน ถ้าของมีจำนวนจำกัดหรือมีส่วนลดเฉพาะวันจนต้องซื้อก่อน ให้สรุปยอดแล้วส่งให้ทุกคนทันทีที่ออกจากร้าน ยิ่งทิ้งเวลานาน ยิ่งเก็บคืนยาก

แยกคนซื้อกับคนเก็บเงินก็ช่วยได้ คนซื้อแค่แจ้งยอดในใบเสร็จ คนเก็บก็โฟกัสที่การเก็บอย่างเดียว ถ้ากลุ่มเกินสิบคนแล้วคนเดียวควบสองบทบาท จะหมดแรงไปกับการตอบข้อความล้วน ๆ

🃏 เมื่อมีคนอยากร่วมตอนท้าย

การที่มีคนบอกว่า「ขอลงชื่อด้วยคน」ในคืนก่อนวันมอบเป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องปฏิเสธ แต่อย่าคำนวณยอดใหม่

การลดยอดของคนที่จ่ายไปแล้วต้องมีการคืนเงิน และงานตรงนั้นแพงกว่าค่าที่ได้เพิ่มมาหนึ่งคน ให้คนที่มาทีหลังจ่ายเท่ากัน แล้วเอาส่วนเกินไปลงที่การ์ดหรือของชิ้นเล็กเพิ่มอีกอย่าง หรือให้เขารับหน้าที่คนจัดในครั้งถัดไป การพูดได้ว่ายอดที่ประกาศไปแล้วจะไม่ขยับทำให้เรื่องนี้กลายเป็นกติกาที่ใช้ซ้ำได้ในโอกาสหน้า

การมีบันทึกไว้ช่วยให้ตัดสินใจได้เร็วขึ้น แค่ บันทึกรายจ่ายหนึ่งรายการแล้วเลือกคนที่ร่วมหาร ใน Evere ก็เห็นได้ทีหลังว่าใครออกเท่าไร ส่วนถ้อยคำตอนทวง ใช้ตัวอย่างในวิธีบอกเพื่อนว่า「ขอเงินคืนหน่อย」ได้เลย

❓ คำถามที่พบบ่อย

Q. ถ้ามีคนเดียวที่ไม่ยอมจ่ายเลยต้องทำอย่างไร มอบของขวัญตามกำหนดเดิม การเก็บเงินหลังมอบเสียหายน้อยกว่าการทะเลาะกันก่อนมอบมาก จากนั้นเก็บยอดไว้ในบันทึก แล้วพูดถึงสักครั้งเดียวตอนเจอกันครั้งหน้า การมีบันทึกอยู่ได้ผลกว่าการทวงซ้ำหลายรอบ

Q. ถ้าเจ้าของวันอยากรู้ราคาล่ะ บอกจำนวนคนที่ร่วมลงขัน อย่าบอกยอดรวม พอรู้ตัวเลขแล้วเขาจะเริ่มคิดถึงของตอบแทนขนาดเท่ากันในครั้งต่อไป

Q. เงินสดปนกับโอนผ่านแอปแล้วจัดการยาก รับทางเดียวพอ ถ้าเปิดสองทางขึ้นไป ที่ที่ต้องไปตรวจยอดก็เพิ่มขึ้น และนั่นคือวิธีที่ทำให้มีคนตกหล่นไป ถ้ามีไม่กี่คนที่จ่ายได้แค่เงินสด ให้ระบุตัวไว้ตั้งแต่ต้นเป็นข้อยกเว้นที่รู้กัน

Q. คนจัดจ่ายน้อยกว่าคนอื่นได้ไหม เขารับงานเลือกของและจัดการวันมอบไว้ ลดให้เท่าเศษก็ถือว่าเป็นธรรมดา แต่อย่าลดเงียบ ๆ เพราะพอยอดไม่ตรงกันทีหลังจะอธิบายยาก ถ้าจะลด เขียนไว้หนึ่งบรรทัดในข้อความแรกเลย